####

تا ته قصه چه پیدا و په پنهون با تو ام

زیر آوار مصیـــــــــبت یاکه بارون باتوام

دل به دریا زدمو کاری با دنیـــــا ندارم

تو سکوت سنگی دنیا غزل خون باتوام

هرچی تنها تر میشی دنیا تو رو کمتر میخواد

خودت اونوقت میبینی چقد فراوون باتوام

سخت گرفته همه دنیا که تو رو رها کنم

تو هجوم سختی ها ببین چه آسون باتوام

تو زمستون سیاه و سینه سوز روزگار

سخته باور مثل جنگل تو بهارون باتوام

غرق موج عشقتم هر جا بری باهات میام

تو سکوت برکه و فروش کارون باتوام

###

دست مزن!چشم،ببستم دودست               راه مرو!چشم دوپایم شکست

حرف مزن!قطع نمودم سخن                 نطق مکن!چشم ببستم دهن

هیچ نفهم!این سخن عنوان مکن             خواهش نافهمی انسان مکن

لال شوم،کورشوم،کرشوم                    لیک محال است که من خر شوم

عشق ...شاه کلید دروازه های شادمانی است...

از میان تمام نواهای زمینی،

نوایی که به دور ترین نقطه در اسمان راه میابد،

موسیقی موزون قلب عاشق است.

عشق رود زندگی در جهان است.

میندیش که با دیدن جویباری کوچک،

یا با رسیدن به نخستین چشمه حقیر،

عشق را شناخته ای.

تا ان زمان که از میان دره های خارایین نگذری،

وجویبار را گم نکنی،

ومرغزارها را پشت سر نگذاری،

وجویبار را ببینی که هر اینه گسترده تروژرفتر می گردد،

تا انجا که کشتی ها بر پهنه ی ان پیش میرانند،

تا به فراسوی مرغزار پاننهاده ای،

وبه اقیانوس بی انتها نرسیده ای،

تا تمامی این گنجها را به اعماق این اقیانوس نسپرده ای،

در نخواهی یافت که عشق چیست….

 

تولد

محبوبم سوی من آمده است


قلب من چون پرنده ی نغمه خوانی است
که آشیان در نیلوفر آبی دارد
قلب من چون درخت سیبی است
کخ در زیر بار میوه های پرآب شاخسار خم کرده است
قلب من چون صدف رنگین کمانی است
که بر دریای آرام پیش میراند
قلب من شادتر از تمام اینهاست
چون محبوبم سوی من امده است
سریری از ابریشم و پرنیان بر پا کنید
ان را به ساتن هخای زیبا و ارغوانی بیارائید
در بطن کبوتر ها و انارستان
ودر کنار طاووسهای صد چشم جایش دهید
در میان دانه های انگورهای طلائی و نقره ای
 ودر ربرگها وزنبق های سیم گون تندیس او بیافرینید
آری
روز تولد حیات من فرا رسیده است
محبوبم سوی من آمده است.

 

وقتی تو نیستی...

وقتی تو نیستی نه هستهای ما چونانند که باید  نه باید هایمان

عمریست لبخند های لاغرم را در

دل ذخیره می کنم

باشد برای روز مبادا

اما در صفحه صفحه های تقویم روزی به نام

روز مبادا نیست

آن روز هر چه باشدروزی مثل امروز

روزی مثل دیروز روزی مثل فرداست

هر روز بی تو روز مباداست

××

افق روشن

 

روزی ما دوباره کبوتر هایمان را پیدا خواهیم کرد

و مهربانی دست زیبائی را خواهد گرفت

 

روزی که کمترین سرود بوسه است

وهر انسانی برای هر انسان برادری است

روزی که دیگر درهای خان شان را نمی بندند

قفل افسانه ای ست

وقلب برای زندگی بس است

روزی که معنای هر سخن دوست داشتن است

تا تو به خاطر اخرین حرف دنبال سخن نگردی

روزی که اهنگ هر حرف زندگی است

تا من به خاطر اخرین شعر رنج جستجوی قافیه نبرم

روزی که هر لب ترانه ای ست

تا کمترین سرود بوسه باشد

روزی که تو بیائی برای همیشه بیا بی

و مهربانی با زیبائی یکسان شود

روزی که دوباره ما برای کبوتر هایمان دانه بریزیم…

و من انروز را انتظار می کشم

حتی روزی که دیگر نباشم…

اونقدر عاشق می شم

اونقدر از تو می گم

که میون اسم تو توی آ سمون عشق

رنگین کمون پیدا بشه

اونقدر عاشق می شم که تو سر زمین عشق

بعد مجنون یه نفر صاحب نشون پیدا بشه

تو مگه قلب منی که صدای نفسات

هر جا هستم بامنه...

تو مگه عمر منی که دلم با هر نفس تو رو فر یاد می زنه

فقط تو رو ...داره فریاد می زنه

تو هوای تازه ی زندگی هستی که تو قصر ارزو هایم نشستی

تو همون معجزه و لطف خدائی

که طلسم نا امیدیمو شکستی

میون گل ها نرو سخت پیدا کردنت

آخه تو خودت گلی چه قشنگه دیدنت

میون گل ها نرو سخته پیدا کردنت گل خجالت می کشه

از تو خندیدنت...!

 

جمعه ای دیگر

ای پادشه خوبان داد از غم تنهائی                            دل بی تو به جان امد وقت است که بازائی
دائم گل این بستان شاداب نمی ماند                       در یاب ضعیفان را در وقت توانائی
مشتاقی ومهجوری دور از تو چنانم کرد                   کز دست نخواهد شد پایاب شکیبائی
ساقی چمن گل را بی روی تو رنگی نیست               شمشاد خرامان کن تا باغ بیارائی
ای درد توام درمان در بستر ناکامی                          وی یاد تام مونس در گوشه ی تنهائی
حافظ شب هجران شد بوی خوش وصل امد                شادیت مبارک باد ای عاشق شیدائی



برای آفتاب صبح امید
که در دام شب هجران اسیرم

بيا تا برات بگم

بيا تا برات بگم

 

اسمون سياه شده

 

ديگه هر پنجره اي به ديواري باز شده

 

بيا تا برات بگم

 

گل تو گلدون خشكيده

 

دست سردم تا حالا دست گرمي نديده

 

بيا تا مثل قديم واسه هم قصه بگيم

 

گم بشيم تو رويا ها

 

قصه از غصه بگيم

 

بيا تا برات بگم

 

قصه ي بره و گرگ

 

كه چه جور اشنا شدن

 

توي اين دشت بزرگ

 

اخه شب بود مي دوني

 

بره گرگ و نمي ديد

 

بره از گرگ سياه حرفاي خوبي شنيد

 

بره ي تنها رو گرگ

 

به يه شهر تازه برد

 

بره تا رفت تو خيال

 

گرگ پريد و اونو خورد

 

بره باور نمي كرد

 

گفت شايد خواب مي بينم

 

اما ديد جاي دلش

 

خالي مونده تو سينه

 

بيا تا برات بگم

 

تو همون گرگ بدي

 

كه با نيرنگ و فريب

 

به سراغم اومدي!!!

بغض كهنه

                                                   وقتي كه شانه هايم
                                               در زير بار حادثه مي خواست بشكند
                                               يك لحظه از خيال پريشان من گذشت
                                                    (بر شانه هاي تو...)
                                               بر شانه هاي تو اگر مي شد سري بگذارم
                                                       وين بغض درد را
                                               از تنگناي سينه ام در ارم به هاي هاي
                                               ان جان پناه مهر شايد كه مي توانست
                                               از بار اين مصيبت سنگين اسوده ام كند.